Akp'nin Yalanları

Hep söylerim "söz gider yazı kalır". Yazmak hele hele Türkiye'nin sorunları hakkında yazmak bu konuda cumhuriyete sahip çıkma duyarlılığına sahip insanlarla birlikte evrenselliğe açılan ulvi bir mekana konuk olmaya benzemekte. Hele benim gibi, yıllarca bürokrat ve işadamı olarak çalışan biri için müthiş bir olay. Neden derseniz, hep suyun öteki tarafındaydım. Hep okuyup okuyup, yorumlar yapardım. Hatta notlar çıkarıp, çeşitli konu başlıkları altındaki dosyalarda biriktirirdim. Gazeteler, dergiler, netten çıktı alınmış yüzlerce üzeri çizilmiş ve notlar alınmış sayfalar. Şimdi bende yazar oldum. Yazar oldum dememe bakmayın adım yazar, ben ancak bir çırak olurum. Uzun soluklu olup, pişerim elbet. Gerçekten de başka bir hususun bana bu kadar keyif verebileceğini sanmıyorum. İhşallah mahcup olmam. Çünkü benim sevgili ülkem Türkiyem var, eski bir bürokrat ve yeni bir siyasetçi ve akademisyen adayı olarak sorumluluklarım var. Her Türk gibi Cumhuriyeti ve Atatürk devrimlerini koruma ve yükseltmeye inancım var. Bu ülkenin fakir, umut arayan, hep temiz, hep sevecen ve hep mağrur insanlarına karşı bir borcum var.

Siyaset, bu işi profesyonelce yapan insanlar için gerçekten inanılmaz zahmetli bir iştir. Çünkü kaygılarınız vardır. Çünkü takip etmeniz gereken yüzlerce konu vardır. Okumanız gerekir. İyi bir siyasetçi vaktinin % 90'nını okumakla, geri kalanını da, fikir üretmekle geçirmelidir. Bizde ise dedikodu ve konuşma ağırlıklı bir siyaset anlayışı vardır. Kimse yazmaz, çözüme yönelik bir şeyler söylemez. Düşünün meclise haftada 50.000 ziyaretçi gelmekte. Ve gelenlerin % 90'nı da maalesef tayin, iş, terfi yada iş takipçiliğini amaçlamaktadır. Mecliste ekonomiden sorumlu grup uzmanı olarak görev yaparken bir sorun hakkında dosya hazırlayıp, hiçbir çıkar gözetmeksizin vekillere yada bakanlara sunmaya gelen çok az vatandaş gördüm. Bu nedenlerle, kasaba politikacısı yada pişkin bir siyasetçi gibi sadece günceli bilip, kahve ağzı ile konuşanları hele hele bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olanları hiç sevemedim. Gazete tirajlarının dahi 6 milyonu geçemediği 77 milyonluk bir ülkede yaşamaktayız. A-politik, a-sosyal, üretmemeye alışmış bir düzenimiz var. Toplum mühendisliği nedir? Kanaat önderliği nedir? Hiçbir hususla ilgilenmeyen bir gençliğimiz bulunmakta. Ayrıca dinlemeyi de hiç bilmiyoruz. Başka fikirlere, farklı düşünce gruplarına ait yayınlara tahammülümüz bile yok. Oysa bilgi ancak çok çeşitli kanallarla gelen muhteviyata göre şekillenir ve değer kazanır.