Tanrı

Sözcükler dünyevidir, ya sestirler ya mürekkep ya da bir iz. Bazen sözcüklerden kurtulmak isteriz, kurtulabilirmişiz gibi dünyeviliğimizden. Ama konuşmak da isteriz, kendimizle, başkasıyla, bazen de Tanrıyla. İşitilmek önemlidir, sözcükleri anlamlı kılar, konuşmayı da değerli. Ben bu kitapta konuştum, kendimle olduğu kadar başkalarıyla, Tanrıyla olduğu kadar müzikle ya da resimlerle, sokaklarla, suçlarla, duygularlaº Sanırım en çok Tanrıyla konuştum, çünkü sözcükler dünyevidir. Peki hangi delikten, hangi kapıdan, hangi tonla, hangi dilde, hangi tarzda olabilirdi bu konuşma? Dünyevi bir ses nasıl ulaşırdı dünyeviliğin ötesine? Aslında hayır, bunları sormamıştım hiç, çünkü konuştuğum, seslendiğim ve beni dinlemesini istediğim dimağımda öylece duran Tanrı kavramıydı. Bazen dışarıdan beslendi bu kavram, bazen içimde demlendi, renklendi. Felsefe bazen süsledi içimdeki kavramı, bazen soydu giysilerinden, bazen tozunu aldı, bazen kilitledi. O yüzden şiirle de konuştum onunla, felsefeyle de, felsefenin şiir olduğu da oldu, şiirin felsefe de. Ama konuştum ve bu seslenişin mürekkep kokusudur burnunuza gelen. Konuştuğum kimin Tanrısıdır, hangi Tanrıdır diye sormanıza gerek var mı? Aslında yok, ama yine de Tanrı sözcüğünün içeriğinin tarih boyunca çeşitli biçimlerde doldurulduğunu unutmadım. Ben de tarihsel bir varlık olduğumdan bu içeriklerden etkilenmiş olduğumun bilincindeyim, ancak tam da bunun bilincinde olmamdan ötürü sorulması çok gerekli olmayan ama yine de sorulması olanaklı olan bu soruyu yanıtlayacağım: Konuştuğumun benim, yalnızca benim Tanrım olduğu kesin. O öylesine benim Tanrım ki ben ondan dans etmesini bile istedim. Yoksa nasıl dolabilirdi ki kadehime, sorarım size.